The Fallen Star  - Jessica Sorensen

Deze recensie is als eerste geplaatst op Carpe Libra

 

The Fallen Star was niet een van de gemakkelijkste boeken om door te komen. Ik heb het dan ook herhaaldelijk even weg moeten leggen, omdat ik gewoon even een momentje nodig had om tot 10 te tellen, zo langzaam als ik kon. Gemma, de hoofdpersoon in dit verhaal, werkte me gewoon te veel op de wekker. Het leek alsof ze alleen maar bang kon zijn voor monsters, zwijmelen over hoe geweldig Alex wel niet was en de meest idiote dingen uit kon halen. *Zucht* Dit is gewoon niet het soort personage waar ik graag over lees...

Het grote mysterie dat om Gemma heen hangt, had ik ook voor het grootste gedeelte uitgevogeld, al na een hoofdstuk of twee gelezen te hebben. Het was ook een stuk minder uniek en interessant dan ik gedacht had. Ik heb te veel boeken over het bovennatuurlijke gelezen om dit mysterie apart te vinden en tijdens het lezen verrast te worden. Nadat de puzzel was opgelost had ik dan ook bijna geen motivatie meer om door te lezen. Ik wist toch al hoe het ongeveer zou lopen en dan was er Gemma...

Alex, de crush, mag ik ook niet vergeten te noemen. Ik vond hem op zijn zachtst gezegd een beetje apart. Hij kan geen keuzes maken en heeft meer last van stemmingswisselingen dan een vrouw tijdens haar periode. Ik kon tijdens het lezen totaal geen hoogte van hem krijgen. Wanneer verteld hij de waarheid en wanneer liegt hij tot hij barst? Voeg daar zijn niet-te-geloven-doet-hij-dat-nou-echt-actie aan het einde van het boek aan toe en dan kan ik concluderen dat ik nooit een fan van hem zal worden!

Dus.. geen spannend verhaal of leuke hoofdpersonen. Misschien dan wat coole bad guys? Nope, ook niets nieuws aan die kant. Death Walkers zijn manteldragende monsters met gele ogen en bonige vingers die de temperatuur doen dalen als ze in de buurt zijn. Dementors zijn er in vergelijking echt niets bij *rolt met de ogen* Niet echt origineel dus...

Wat zorgde er dan voor dat ik toch heb doorgezet en dit boek heb uitgelezen? Een lichtpuntje in het hele verhaal: Laylen. Zijn personage was geweldig: hij was mysterious, grappig en eerlijk. Alleen al zijn introductie maakte het lezen weer wat leuker. Ik ben eigenlijk meer geïnteresseerd in hoe het met hem afloopt dan wat er met Gemma en Alex gebeurt.

Als laatste is de wereld die Jessica Sorensen gecreeërd heeft met de verschillende fracties ook leuk bedacht. Ik keek er elke keer naar uit om meer over ze te komen weten! Dit was wat ik wilde schrijven totdat ik opeens een link trok met Divergent en data checkte. Rara welke eerder geschreven is? Als dit me ten tijde van het lezen was opgevallen, was ik waarschijnlijk gestopt met lezen.

Conclusie

The Fallen Star bevat teveel "toevallige" elementen die me aan andere boeken doen denken om het een echt origineel verhaal te vinden. Het hoofdpersonage en de love interest werkten me allebei op de zenuwen en het mysterie had ik in no-time opgelost. Saving grace waren Laylen en het toch wel verrassende einde. Maar om hiervoor het hele boek te gaan lezen kan ik niemand aanraden...

Source: http://carpelibra.nl/the-fallen-star-jessica-sorensen