Gabrielle (Midnight Breed,  #1) - Lara Adrian

Deze recensie is als eerste geplaatst op Carpe Libra

 

Na meer dan 300 bladzijdes worstelen heb ik moeten toegeven, de handdoek in de ring moeten gooien. Het opgegeven. Onder ogen moeten zien dat dit boek en ik nooit vrienden zullen worden. Dat deze serie waar ik al zoveel goeds over gehoord heb helaas niet voor mij is weggelegd. Daar baal ik eerlijk gezegd wel van, maar gevoelens liegen niet en de gevoelens, of beter gezegd de afwezigheid van gevoelens bij het lezen van dit boek, spreken helaas boekdelen!

Mijn verwachtingen waren van tevoren al niet al te hoog. Ik ging er in met het idee dat Gabrielle een soort romannetje was, dat toevallig over vampiers ging. Niet een of ander denderend en meeslepend verhaal. Gewoon heerlijk vermaak voor een paar uurtjes, om vervolgens weer gauw te vergeten waar het over ging. Zelfs daar voldeed dit verhaal echter niet aan...

Ik voelde namelijk helemaal niets tijdens het lezen van Gabrielle. Niet een hart dat sneller ging kloppen op spannende momenten. Geen lach die opborrelde bij grappige momenten en geen heerlijk zwijmelgevoel bij romantische momenten. Het leek wel of een zwart gat al mijn gevoelens had opgeslokt en alleen een vaag gevoel van verveling was overgebleven en de pagina's telde totdat ik dit boek uit had en een nieuw boek kon beginnen. Niet iets dat me vaak overkomt, gelukkig. Hierdoor werd het lezen van dit boek als het ware een beproeving. Waardoor het kwam? Geen flauw idee...

Nou ja, misschien toch wel een beetje. De wijze waarop Lara Adrian vampiers en hun gekozen vrouwen weergaf lag me niet echt. In Gabrielle zijn vampiers echt een soort monsters, die voorzichtig moeten zijn om niet aan hun bloeddorst ten onder te gaan. Ze doden en geven niet echt om mensen, behalve als lekker snackje en bedwarmer. Tenzij het natuurlijk om een stamvrouw gaat! Zodra de moedervlek wordt ontdekt moeten de vrouwen opeens ten alle tijden beschermd worden, zodat er een verbintenis met een vampier kan worden aangegaan en nageslacht voort kan worden gebracht.

Uhm in welke tijd leven we hier? Ik vond het dan ook een beetje verbazingwekkend dat de hoofdpersoon in kwestie zich net zo volgzaam opstelt, totaal geen pit had en heel afhankelijk van Lucan werd. De typische deerne in nood... Als ik iets niet uit kan staan is het dat wel! Daarnaast leek het haast vanzelfsprekend dat we qua vrouwenrechten en plichten weer terug waren in de Middeleeuwen. Vrouwen blijven thuis, doen wat de man zegt en zorgen voor de kinderen, eten en het huishouden. Als moderne vrouw laat jij je toch niet zo behandelen?

Conclusie

Gabrielle en ik boterden niet. Het verhaal deed me niets en de manier waarop vampiers werden beschreven en de rol die vrouwen hadden in deze wereld gingen tegen mijn principes in. Hierdoor had ik nog meer moeite om door te blijven lezen. Het hielp ook niet dat de vampiers echte monsters waren, zonder mededogen en geen enkele vrouw enige pit vertoonde. Enige vorm van emancipatie was dan ook ver te zoeken en vooral dat laatste stelde me teleur...

Source: http://carpelibra.nl/gabrielle-lara-adrian