Fate Succumbs  - Tammy Blackwell

Deze recensie is als eerste geplaatst op Carpe Libra

 

Allereerst, is de cover niet geweldig? Het lijkt haast of met elk nieuw boek de voorkant nog mooier is dan die van zijn voorganger. En ik vond de eerste al prachtig! Jammer dat die overtreffende trap niet ook voor de binnenkant geldt. Hoewel Fate Succumbs nog steeds een spannend en heerlijk verhaal is, had het net niet dezelfde wow factor als de vorige twee boeken. Waar de vorige twee uitblonken in hun onvoorspelbaarheid, kon ik bij dit verhaal met gemak raden welke kant op ging. Okay, natuurlijk waren er nog wel gebeurtenissen die ik niet had verwacht, maar het grootste gedeelte had ik toch wel goed geraden. Wat ik zo jammer vond, een deel van de uniekheid van deze serie was daardoor weg. Ik had echt gehoopt dat het einde van deze geweldige serie een grotere impact op me zou hebben gehad.

 

Zoals ik al aangaf waren er echter nog genoeg momenten waarop Tammy Blackwell me verraste in dit verhaal. Bovendien kwam ze met een paar heerlijk nieuwe openbaringen aan de orde. Zoals een profetie, een Liam die eindelijk een beetje van zichzelf laat zien en zo veel meer. Met elke nieuwe onthulling werd dit verhaal en deze hele serie dierbaarder voor me. Eindelijk kregen we het hele plaatje te zien en ontdekten we dat niet alles zo zwart en wit was als we dachten.

 

Ik vind vooral mooi dat Tammy Blackwell hier aandacht aan besteed, aan het zwart-witte. Je hebt vaak van die boeken waar er overduidelijk een slechterik is. Die is meteen zo door en door slecht, dat het niet erg is om hem te verslaan, hem te doden (a la Disney). In Fate Succumbs wordt het heel anders aangepakt. Hier laat Tammy Blackwell je inzien dat er geen goed of slecht is, maar twee partijen die tegenover elkaar staan. Dat de andere kant uit normale mensen bestaat die vechten voor wat zij denken dat juist is. Wat iets is waar ik, voordat ik dit boek las, nooit mee in aanraking was gekomen, maar me wel de ogen heeft geopend. Me meer na heeft laten denken hoe grijs oorlog voeren eigenlijk is…

 

Daarnaast kan ik gewoon niet genoeg krijgen van de Liam-Scout combinatie. Naast Cam en Avery van Wacht op Mij zijn zij mijn meest favoriete koppel ooit! De chemie die er tussen hen is, heerlijk! Waarom kon ik hier niet van genieten in de eerdere twee delen? De amusementsfactor is zo hoog als die twee weer bij elkaar zijn :) Ze kibbelen, bekvechten, vechten en kibbelen opnieuw. Ze hebben de meest hilarische manieren om aan de ander duidelijk te maken dat ZIJ het bij het rechte eind hadden, of om meer kracht aan hun argumenten te geven. Het is alweer een tijdje geleden dat mijn wangen zo’n pijn deden van het glimlachen bij het lezen van een boek. Zo jammer dat dit het laatste deel van de serie is en dat ik nu ook meteen afscheid van dit geweldige duo mag nemen…

 

Conclusie

Fate Succumbs heeft een prachtige cover en hoewel het voorspelbaar en mindblowing dan de voorgaande delen is, is het nog steeds een spannend en heerlijk verhaal. Het heeft mijn ogen geopend voor de grijze kant van oorlog voeren en Liam en Scouts laatste fratsen zorgden voor onderwijl voor het nodige vermaak. Het is een waardig einde voor een geweldige serie en ik ben heel benieuwd naar Tammy Blackwell’s volgende boek, wat een spin-off gaat worden van deze serie. Yay! Misschien toch nog meer Liam en Scout!

Source: http://carpelibra.nl/fate-succumbs-tammy-blackwell