Scarlet (Lunar Chronicles, #2) - Marissa Meyer

Deze recensie is als eerste geplaatst op Carpe Libra

 

Na Cinder had ik echt zin om in Scarlet te beginnen. Om te ontdekken hoe Marissa Meyer het sprookje van Roodkapje in het verhaal van Cinder en Scarlet had verweven en er een eigen draai aan had gegeven. Om erachter te komen wie de Wolf, de jager en de grootmoeder zouden zijn en wat de schrijfster voor hen in petto had…

 

Gelukkig stelde Marissa Meyer niet teleur. Opnieuw heeft ze op meesterlijke wijze een van mijn favoriete sprookjes uit mijn kindertijd nieuw leven ingeblazen, om het zo maar te zeggen. Al vroeg ik me wel af of een rode jas een beetje vloekt bij iemand die rood haar heeft ;) Ook de andere belangrijke personages uit het sprookje zijn terug te vinden, zij het natuurlijk wederom op een andere manier dan ik aanvankelijk dacht!

 

Scarlet is een geweldig personages om tijd mee door te brengen. Ze heeft een heerlijk no-nonsense , kick-ass persoonlijkheid. Precies mijn kind of girl. Helaas lijkt ze ook een beetje te leiden aan het minder befaamde korte lontje dat alle roodharigen in boeken blijken te hebben. Wat natuurlijk voor situaties zorgt die makkelijk voorkomen hadden kunnen worden en het nodige zuchten en rollen met de ogen van mijn kant. Ik zeg dit nu zo wel, maar eigenlijk vond ik deze karaktertrek van haar wel leuk, het maakte haar menselijker en gaf haar meer inhoud. Niemand is namelijk perfect toch?

 

Afgezien van Wolf misschien (ha, welke rol zou hij nu vertolken?), maar hij is genetisch gemanipuleerd. Wat betekent dat er voor hem andere regels gelden en hij dus (bijna) perfect kan zijn. Want wat was hij schattig! Waar kan ik me inschrijven om iemand als hem te kunnen daten? Oh wat zou dat toch geweldig zijn! *diepe zucht* Oké, hij heeft ook zijn minder perfect momenten en zijn duistere kanten, maar hij is zo zwijmelwaardig dat ik dat graag door de vingers wil zien :D

 

Het verhaal is wederom uniek. Daarmee bedoel ik niet de wereld, die je zeker nergens anders zult tegen komen, maar de manier waarop het verhaal is opgebouwd. Normaal gesproken beleef je het verhaal namelijk door de ogen van één of twee personages, of het draait vanaf het begin al om meerdere personages, zoals Falling Kingdoms van Morgan Rhodes. In Scarlet heeft de schrijfster echter besloten om van één perspectief naar meerdere te gaan door nog een hoofdpersonage toe te voegen aan het verhaal. Om Scarlet zelf haar verhaal te laten vertellen en haar belevenissen eigenlijk even belangrijk te maken als die van Cinder zelf. Het heeft natuurlijk allemaal met elkaar te maken, maar ik vond het fijn om te leren hoe Scarlet over alle gebeurtenissen dacht. Zo bouwde ik ook een betere band met haar op.

 

Het stoorde me bovendien helemaal niet, dat gewissel tussen personages, iets waar ik niet altijd een grote fan van ben. In tegendeel, in dit boek zorgde het voor net dat beetje extra om dit boek retespannend te maken. Oh wat Scarlet en Cinder niet moesten doorstaan! Wederom zorgde de schrijfster er voor dat ik tijdens het lezen op het puntje van mijn stoel zat, ook al lag ik op bed ;) , en dat ik tot diep in de nacht bleef doorlezen. Scarlet wegleggen was gewoon geen optie!

 

Conclusie

Zo intens, pakkend, gruwelijk, aangrijpend… Er zijn zo veel bijvoeglijke naamwoorden die ik nu als compliment kan aandragen voor dit geweldige verhaal. Met Scarlet heeft Merissa Meyer namelijk opnieuw op geraffineerde wijze een bekend sprookje tot iets heel nieuws, iets heel anders omgetoverd. Omgetoverd tot een ware page turner. Een boek dat je bezig zal houden tot de laatste letter gelezen is en zelfs daarna. Want hoe gaat het avontuur van Cinder en Scarlet nu verder? Ik popel om erachter te komen!

Source: http://carpelibra.nl/scarlet-marissa-meyer