Winter - Marissa Meyer

Deze recensie is als eerste geplaatst op Carpe Libra

 

Na Cress kon ik gewoon niet anders dan Winter zo spoedig mogelijk lezen. Wat een einde was dat! Meestal heb ik echter niet zo’n goede ervaringen met het direct lezen van het vervolg, zeker als het een laatste deel is.

 

Even leek deze angst ook nog eens uit te komen, dat de geschiedenis zich wederom ging herhalen. Want hoe spannend dit verhaal ook was, halverwege zakte het verhaal helemaal in. Neeeeee! Laat dit alsjeblieft niet waar zijn! Met veel pijn heb ik het toen even weg moeten leggen om weer interesse te verzamelen en verder te lezen. Wat een stuk moeilijker was dan ik dacht. Ik was bijna zo ver dat ik de moed had opgegeven en geaccepteerd had dat het laatste deel van deze geweldige serie gewoon te lang was om mijn aandacht erbij te houden. Met het derde deel had ik al moeite vanwege de dikte, laat staan nog meer! Over de 800 bladzijdes… dat hadden er best wat minder mogen zijn!

 

Toen… Boem! Paf! Iris zat er opeens weer midden in. De spanning en de adrenaline waren weer voelbaar. Ik maakte me weer zorgen over het wel en wee van de personages. Ik was weer geïnteresseerd in hun verhaal. Met ingehouden adem heb ik dan ook de laatste paar bladzijdes gelezen. Zou iedereen het redden? Zo blij dat Winter onverwachts nog een heel goed verhaal bleek te zijn!

 

In dit boek kon je natuurlijk ook een sprookje op een andere manier beleven, voor de laatste keer. Deze keer was Sneeuwwitje aan de beurt! Zo leuk om te ervaren hoe Marissa Meyer haar eigen stempel op dit alom bekende verhaal heeft gedrukt. Om erachter te komen wie de boze stiefmoeder en de jager waren. Hoe de appel en de kam worden gebruikt. Ik heb alleen de strikken niet echt terug kunnen vinden… Iemand anders wel? Het was in ieder geval heeeeeel anders dan het toch al duistere sprookje dat ik kende, niet de Disney versie, en zo goed in elkaar gezet!

 

Met Winter en haar “prins” had ik een mindere klik als de andere personages. Gedeeltelijk veroorzaakt omdat ook Cinder en de rest weer uitvoerig aan het woord zijn, anderzijds omdat ze toch heel anders in het verhaal staan, andere doelen hebben. Niet geholpen door Jacins gedrag tot nu toe en nu ook door het feit dat Winter op momenten hallucineert en je niet meer weet of het echt is of niet. Bovendien is ze, vooral in het begin, zo'n fameuze dame in nood, die bang is voor haar eigen schaduw. Oké, gezien wat ze allemaal heeft moeten doorstaan begrijpelijk. Echter duurde het onder andere daardoor heel lang voordat ik een band met haar had opgebouwd. Ze heeft iets te weinig pit naar mijn smaak, zeker in vergelijking met de andere dames ;)

 

In dit laatste deel komt eindelijk ook alles samen. Raakt alles in een stroomversnelling. Gaan we eindelijk face-to-face de strijd met Levana de boze koningin aan. Komen we er achter of Cinder onze knappe jonkheer in nood kan redden van zijn verstandshuwelijk. Ja mensen, het heeft maar VIER boeken geduurd voordat ik besefte dat voor Kai en Cinder de rollen om zijn gedraaid! Dat het nu de prins is die telkens weer gered dient te worden uit de benarde situaties waarin hij verzeild raakt. Iets wat ik natuurlijk ten zeerste toejuich. Wij vrouwen zijn ook meer dan capabel om de wereld te redden, inclusief onze prins :)

 

Conclusie

Al met al is Winter, wat ik overigens een zeer toepasselijke naam vind, een waardige afsluiting voor deze serie. Het was leuk om in elk boek elementen van mijn favoriete sprookjes terug te zien komen. De dikte had alleen wat minder gemogen, hierdoor had ik halverwege de grootste moeite om mijn aandacht bij het verhaal te houden, om geïnteresseerd te blijven in de personages en de gebeurtenissen. Gelukkig pakte het daarna weer op en werd ik getrakteerd op een prachtige en spannende afsluiting van een unieke en goed geschreven serie. The Lunar Chronicles is met zijn aparte setting en leuke personages een heerlijke serie om te lezen!

Source: http://carpelibra.nl/winter-marissa-meyer